Trasa prowadząca przez Międzygórze i Smrekowiec szlakiem zielonym na Przełęcz Śnieżnicką skąd szlakiem czerwonym/żółtym dotrzesz to Schroniska Na Śnieżniku. Końcowym etapem trasy jest szlak zielony na szczyt.

Wycieczkę na szczyt Śnieżnika przez Przełęcz Śnieżnicką szlakiem koloru zielonego, rozpoczynamy w centrum Międzygórza. U styku ulic Wojska Polskiego, Sanatoryjnej i Śnieżnej przy dawnym budynku mieszkalnym rodziny Jänischów i pensjonatu Margaretenhof, gdzie obecnie mieści się kawiarnia Cafe Marianna i Punkt informacji turystycznej PTTK – Oddział Międzygórze.

Kierujemy się w górę miejscowości idąc ulicą Sanatoryjną. Po lewej stronie w budynku, gdzie obecnie znajduje się Pizzeria „Wilczy Dół”, mieściła się niegdyś piekarnia i cukiernia Ernsta Sucherta. Cafe Suchert. Była gustownie urządzona, a gościom cukierni przygrywano na pianinie. Budynek wzniesiono na początku XX w.

Następny budynek, który będziemy mijać to obiekt z 1898 roku. Mieścił się tam hotel o nazwie „Tyroler Hof”. Niska przybudówka znajdująca się po lewej stronie budynku wzniesiona była w 1910 roku. Była to sala muzyczna i miejsce modlitwy dla ewangelików przebywających w Międzygórzu na kuracji. Budynek w 1926 roku zakupił Dr, Jänisch prowadzący w Międzygórzu uzdrowisko. Obecna nazwa obiektu to „Słoneczna”.

Dochodzimy do obiektu „Gigant” -głównego budynku w Międzygórskim uzdrowisku. Wzniesiony w 1882 roku budynek o cechach architektury tyrolskiej i norweskiej. Największy drewniany budynek sanatoryjny w Polsce i jeden z największych w Europie. Najnowocześniejsze, jak na tamte czasy, rozwiązania budowlane: elektryczna centrala dedykowana do budynku, elektryczne oświetlenie we wszystkich 100 pokojach, wysokociśnieniowe urządzenia wodne, nowoczesne urządzenia do kuracji i terapii. Doktor Jänisch dysponował również jednym z trzech aparatów rentgenowskich na świecie. Budynek był wielokrotnie remontowany, modernizowany i rozbudowywany.

Sąsiadujący z Gigantem pensjonat „Sarenka” to Willa Doktora Jänischa wzniesiona w 1890 roku. Budynek ten charakteryzuje się mieszaną architekturą, zaobserwujemy tu podmurówkę z kamienia łamanego, wykończenie cegłą oraz elementy konstrukcji ryglowej.

Kolejny budynek po lewej stronie kiedyś należał do domów wczasowych FWP, wzniesiony w 1891 roku. Obecnie budynek prywatny i bardzo ładnie odremontowany. Na zewnątrz budynku zaobserwować można bardzo wiele drewnianych elementów dekoracyjnych.

Następnym obiektem jest „Willa Trebla” dwupiętrowy budynek z końca XIX w. W architekturze budynku dominuje cegła połączona z drewnem. Warto zwrócić uwagę na wszelkie zdobienia przy balkonach i wokół okien.

Po prawej stronie mijamy bardzo ładnie zagospodarowany teren przy potoku Bogoryja, który łączy się z Wilczką w okolicy drewnianego Kościoła św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu.

Kolejne trzy budynki willowe to pensjonaty o nazwie „Klara”, „Titina” i „Pepita”. Zbudowane zostały na przełomie XIX i XX wieku. Pierwszy z tych obiektów należał do rodziny Jänischów.

Mijamy jeszcze budynek leśnictwa zbudowany z początkiem XX w. i dochodząc do parkingu na końcu ulicy Sanatoryjnej opuszczamy drogę asfaltową i schodzimy szlak gruntowy.

Po naszej prawej stronie mijamy chałupę wieńcową z podcieniami wzniesioną w połowie XIX w. Nasz szlak zacznie wyraźnie wznosić się. Idziemy zboczem góry Parkowej, którą od początku naszej wycieczki obchodziliśmy i towarzyszyła nam po naszej prawej stronie. Góra Parkowa ściśle związana była z Międzygórskim sanatorium, gdyż jedną z form kuracji były spacery. Góra Parkowa była odpowiednio zagospodarowana, miała liczne ścieżki spacerowe i miejsca do odpoczynku.

W trakcie przejścia przez część góry Parkowej będziemy mijać jednokierunkowe ścieżki rowerowe Singletrack Glacensis pętla Międzygórze.

Dochodzimy do skrzyżowania duktów leśnych, tu idąc szlakiem koloru zielonego musimy skręcić łagodnie w lewo.

Cały czas poruszać się będziemy duktem leśnym, mamy przed sobą 2,5 kilometrowy odcinek z przewyższeniem 270m w górę. Będziemy poruszać się zboczem góry Smrekowiec, której szczyt jest na 1123 m n.p.m.. Dojdziemy do tak zwanej Przełęczy pod Smrekowcem.

W trakcie podejścia po lewej stronie będzie nam towarzyszył widok na Czarną Górę 1204m n.p.m. i Jaworową Kopę 1138m n.p.m.. Dolina oddzielająca Smrekowiec oraz Czarną Górę i Jaworową kopę to dolina Bogoryji, przy której szliśmy na ul. Sanatoryjnej w Międzygórzu.

Przełęcz pod Smrekowcem to miejsce skrzyżowania dróg leśnych. Kierujemy się prosto i zaczniemy lekko schodzić w dół, by dojść do kolejnego duktu leśnego.

Skręcając w lewo dojdziemy do bardzo ciekawego miejsca o nazwie Mariańskie Skały. Warto odwiedzić Mariańskie Skały ze względu na piękne panoramy górskie, zaliczane są również do odznaki turystycznej „Szlakiem Marianny Orańskiej”. Skręcając w prawo kierować będziemy się na szczyt Smrekowca. Smrekowiec zaliczany jest do odznak turystycznych „Przyjaciel Międzygórza” oraz do „Tysięczników Ziemi Kłodzkiej”.

Idziemy prosto i dochodzimy do drogi leśnej około 400m za przełęczą. Skręcamy ostro w lewo i od tego momentu będziemy poruszać się drogą o łagodnym profilu. Biegnie ona zboczem wydłużonej góry o nazwie Żmijowiec. Po naszej prawej stronie będzie widać mocno „wciętą” dolinę Wilczki, oddzielającą Żmijowiec 1153m n.p.m. i Średniak 1210m n.p.m.. Na pierwszym planie będzie wspomniany już Średniak, Hala Pod Śnieżnikiem i Śnieżnik.

Mamy do przejścia 2,3km zboczem Żmijowca, na ostatnich metrach tego odcinka zaczniemy schodzić w dół i dołączymy do szlaku koloru niebieskiego. Do Przełęczy Śnieżnickiej zostało nam już tylko 500m.

Na Przełęczy Śnieżnickiej po lewej stronie stoi kapliczka wzniesiona w 2015 roku. Kapliczka Czterech Patronów (św. Franciszek, św, Gwalbert, św. Eustachy, św. Hubert ) ufundowana z okazji 70-lecia Lasów Państwowych. W tym miejscu kończą się szlaki koloru niebieskiego i zielonego, a dochodzimy do szlaków koloru żółtego z Kletna i czerwonego- Główny Szlak Sudecki.

Skręcając w prawo idziemy szlakami koloru żółtego i czerwonego. Czeka nas kilometrowy odcinek by dojść do Schroniska PTTK „Na Śnieżniku” im. Zbigniewa Fastnachta.

Kilka kroków od schroniska wchodzimy na teren Rezerwatu Przyrody Śnieżnik Kłodzki. Utworzony został w 1965 roku, a jego obszar to prawie 195 ha. Zadaniem rezerwatu jest ochrona szczytowej części najwyższej góry w Sudetach Wschodnich po stronie polskiej oraz licznej roślinności będącej pod ścisłą ochroną.

Ciekawy fragment do pokonania to rumowisko skalne zbudowane ze skał metamorficznych- gnejsów, porośnięte licznymi porostami. Warto po wejściu kilka metrów wyżej odwrócić się za siebie, tam będzie czekać na nas kolejna piękna panorama górska.

Szczyt jest już niedaleko, jednak na naszej trasie jeszcze jedna ciekawostka. Słupek graniczny inny niż wszystkie. Wyższy i zakończony taką jakby główką od ołówka z gumką. Oznaczony numerem III/70 słupek historycznego trójstyku granic Polski, Czech i Moraw. (Zachowały się tylko dwa takie słupki na granicy polsko-czeskiej, drugi jest również w Sudetach Wschodnich w Górach Bialskich).

Ostatnie metry do szczytu to fragment rozległej kopuły Śnieżnika. Widać już pozostałości po dawnej wieży widokowej im. cesarza Wilhelma I, wysadzonej w 1973r. Miniaturową replikę tej wieży możemy zobaczyć w Ogrodzie Bajek w Międzygórzu.

Szczyt Śnieżnika to idealne miejsce do podziwiania panoramy otaczającego nas terenu. Nie zapomnijcie odbić pieczątki ze szczytu i zrobić zdjęcia dla zdobywania odznak turystycznych 😉

Tu wycieczka się kończy, ale może też trwać dalej bo przed powrotem warto przejść około 0,5km na stronę czeską. Tam zobaczymy źródło rzeki Morawy (jednej z ważniejszych rzek Czech) i Słonika- symbol Kralickiego Śnieżnika.